Sa panaginip na lang

Nagising ako. Yun tipong biglang mulat.

Madalas, mahalaga sakin ang pagtulog, yung tipong dreams are better than reality.

Kanina, nagising ako. Yung biglang mulat.

Naranasan niyo na ba yun?

Siguro, maaari, depende o baka hindi pa.

Nagising ako.

Nagising ako na ang pakiramdam ko ay parang akala-ko-okay-na-ako-pero-tangna-hindi-pa-pala na may halong bigat sa puso.

Madalas pinipilit ko bumalik sa panaginip ko.

Kanina, nagising ako.

Nagising ako mula sa panaginip na andiyan pa siya, pero may kasama na siyang iba at akala ko masaya na ako para sa kanila nang bigla akong napunta sa sitwasyon kung saan ibinabalik ng malamig kong kamay ang kahapon at malalaman kong nakatago at nakaipit pa rin sa pitaka niya ang sulat ko nung mga panahong may "kami" pa.

Naguluhan ako. Hindi ko alam kung bakit at anong nangyayari. Tapos na ang kabanata namin, taon na ang nakalipas, pero bakit parang kahapon lang nagsimula ang sakit, tila bagong bago. Paanong binabalik niya ang kahapon kahit alam ko at alam niya na may mga taong importante sakin, samin, ang siguradong masasaktan. Pero hindi ako nakapagtanong ng bakit. Hindi na. Hindi na pwede.
Naluha na lang ako.

Kanina nagising ako at sa pagmulat ko, lumuluha pa rin ako.

Pinikit ko ulit ang mga mata ko, umaasa na makakabalik ako sa panaginip ko. Na baka maging maayos pa ulit "kami".

Ang sakit, ang sakit sa damdamin.

Pinikit ko ulit ang mga mata ko, umaasa na baka mahawakan ko ulit ang mga kamay niya, na maririnig ko ulit ang pintig ng puso niya.

Nagising ako, may patak ng luha sa mga mata na tila sariwa pa ang sugat na ang alam ko ay hilom na.

Madalas gusto ko bumalik sa panaginip ko.

Nagising ako. Yun tipong biglang mulat. Sa una ninais kong makabalik sa pagtulog.. pero nagdalawang isip ako kasi alam ko na hindi na pwede. Nagising na kasi ako. At higit sa lahat, wala naman na kasi talaga siya.

Naluha na lang ako.

Bukas

Siguro dapat di na niya kinamusta, 'edi sana hindi niya naranasan makarinig ng kasinungalingan. Ayan ang mahirap sa isang tao na masyadong maalalahanin, akala niya lahat ng katanungan pwedeng itanong. Walang preno. Wala ng dalawang isip. Wala ng pag-iingat. Walang pero o kung ano pa man.

Bukas makalawa makikita mo na lang na napagiwanan na siya ng panahon, sadlak sa sarili niyang riyalidid na umiikot na lang sa salitang "kamusta".

Pero sino tayo para husgahan sila at sino tayo para ikahon sila sa ganung kalagayan? Pag lubog ng araw,  didilim rin ang kalangitan at lahay tayo iisa lang ang hangarin, ang masilayan ang liwanag ng mga buwan at bituin kahit alam nating bukas andiyan pa rin naman sila.

I thought I was insane.. until you came back and proved I'm not

Catastrophe. That was how I absolutely felt when you shooked your head slowly and shut your doors at my face.

See, how was I supposed to go to the big city without you on my side? How would I survive and properly eat without your constant reminders on which should go to my stomach and which should be left alone in peace in the markets? How could I be dignified and be brave enough to stand up at the tall structure jungles which they call offices? And... in five or seven years time after us graduating, who else would lovingly say the two words of commitment with me at the altar?

Why? I wished I asked more. Why did you said it was probably the best for both of us and why now, why only now? Why did you let me build a future plan where you and me was a combination only to find out later that you'd want to hastily throw it all away. How could you even say it was right and we'll both figure out why eventually? I wished I asked more, maybe it could bring you back to your senses and realize it was all a mistake. Maybe asking you more could have made you question your decisions and considered that you would also want me by your side and that what we had was not just a some, as you put it, "no-choice-and-not-growing" relationship.

But when I heard what's up with you after you left me, it came to my senses that my questions could not have even made any difference. I was crushed even more and lost all my hopes. How could you? I tried to understand and closed my eyes to think of all possible reasoning that could take the gushing sorrow inside me. I would beg myself to sleep at night, wishing and wanting to accept that it was all done and over but I still felt betrayed.  And as I woke up each morning, I battle with myself to walk away from the feeling of despair and would fool myself once or twice until I would feel defeated. It was just terribly unfair because my tears wasn't even starting to dry up but you were already enjoying life without me.

Petsa de Peligro

Ilang linggo na ba nung huli silang nag-usap? Tatlo? Lima? Anim?

Pataasan ba ng pride ang labanan?
Hindi pa natatalo si Ally diyan.

"Ipananganak kaya ako ng nanay ko na wala siya, pwes bahala siya!"
Sabay buntung hininga ng malalim.

"Pag bukas hindi pa 'to nagparamdam. Fine, ako na mauuna."
There's always a first time naman, pag aalo niya sa sarili.

Kinabukasan ng hapon..

"Wala pa rin? Ano ba nangyari sa taong yun!"

"Kamusta?" Sabay pindot sa send button.

Alas onse y medya..

Tumunog ang messenger... Siya!
Habang kumakabog ang puso, binuksan ni Ally ang message.

Siya : "Hi. Musta?"

Napatigil si Ally, nagdadalawang isip.

Ally : "Hello, ok naman. Ikaw?"

Siya : "Bakit gising ka pa? Akala ko tulog ka na."

"Ah ganun, kaya lang nagreply kasi akala niya tulog na ako." Hindi alam ni Ally kung maiinis ba siya o malulungkot.

Ally : "Hindi ako makatulog, dami ko iniisip. Pwede ba kita tawagan?"

"What? Wait? Shet, nasend na. Muka ba kong desperada?"

Siya : "Sa landline ba? Wala ako sa bahay eh, bukas na lang. Message ka muna para alam mo kung nasa bahay ako."

"Haller. Hindi ba pwedeng sa cellphone ako tumawag?"

Ally : "Okay. Nasan ka ba?"

Nakatulog na kakaintay ng reply si Ally.

4:40am

Siya : "Sorry, nalobat ako kanina. Kakauwi ko lang. Kasama ko sila JP kanina."

Kinaumagahan na nabasa ni Ally yung reply.

Ally : "Morning, okay. Papasok nako."

Maghapong walang reply.

Ikalawang buwan na ni Ally sa graduate school. Maghapon siyang tulala sa klase. Hindi, mahigit isang buwan na siyang tulala sa klase.

"El, samahan mo naman ako. May bibilhin lang ako." Sabay hatak sa kaibigan matapos ang klase.

"Akala ko ba susunod tayo kila Patty ngayon?" Pagtataka ni El.

"Oo nga, may bibilhin lang ako. Sarado na mga tindihan mamaya pag natapos tayo nila Pat eh. Saglit lang 'to. Tara na."

"Ito na nga hinahatak mo na nga ako di ba. Makahila naman parang sa sale pupunta."

....

"Para san naman yang phone card na yan?" Pag uusisa ni El habang naglalakad sila palayo sa stall.

"Ha? Wala." Patay malisya na sagot ni Ally.

"Anong wala?" Nakakunot na tanong ni El. "Anong gagawin mo diyan? Napkin? Bookmark?

"Wala. May tatawagan ako."

"Malamang ano? Para 'san ba ang phone card, 'edi pangtawag!"

"Yun naman pala, alam mo naman pala. Magtatanong ka pa." Patawang sambit ni Ally.

"Dear hindi kasi yun ang tanong ko. Humihina na ba ang pick up natin sa mga bagay bagay? O talagang ayaw mo lang i chika sino tatawagan mo ha!?" Pang aasar na tanong ni El.

"Tatawagan ko siya mamaya." Mabilis na sagot ni Ally habang tumatawid sila sa pedestrian lane.

"Oh. Eh akala ko ba sabi niya magsabi ka muna bago ka tumawag."

"Oo nga. Pero weekend ngayon. Wala naman siya pasok. So malamang nasa bahay yun. So antayin ko yung reply niya saka ako tatawag."

"Ah okay. 'Di ba may landline naman kayo? Bakit ka pa bumili niyan?"
Malapit na sila sa parking kung san naroroon ang sasakyan ni El.

"Papaputol raw ni tito mamaya. Di niya matawagn yung sinta niya sa Riyadh. Tinext ko kanina kung pinaputol na niya. Putol na raw."

"Wow marunong na magreply si tito? Improving ah!

"Oo! Tignan mo anong sagot sakin. Teka papakita ko sayo." Natatawang sagot ni Ally habang sumasakay sa passenger seat ng sasakyan ni El.

Tito Sat : "Putol"

"Hanep! Nahiya naman ako sa straight to the point attitude ni Tito, nastress siguro yan at di na kinaya lagyan ng period." Patawang sagot ni El habang pinapiinit ang makina.

.......

"Sige bye Ally, sabihan mo ko kung okay na yung mga points na yan ha. Pag hindi sisihin mo si Pat. Ang daldal eh, wala tuloy tayo matapos." Paalala ni El habang pababa ng sasakyan si Ally.

"Siya lang madaldal ano?" Pang aasar na sagot ni Ally.

"Wag ka na bumanat. Sinamahan kita kanina remember?"

"Oo na. Ang daldal talaga ni Pat. Tsk. Dapat tuluran ka niya. Pipi."

"Ayan gusto ko sayo girl. Sige na at mukang parating na ang bagyo at uulan ng traffic sa kalsada."

"Bye. Salamat sa paghatid." Nakangiting sambit sabay kaway.

........

Hindi muna dumiretso ng bahay si Ally, tumigil muna siya sa Pay Phone sa Convenient store sa main road malapit sa bahay nila.

Ally : "Hi. Asa bahay ka ba?"

.
.
.
.
Makalipas ang kalahating oras pumatak ang ambon mula sa langit...palakas ng palakas ang mga patak..

.
.
.
.
Makalipas ang isa't kalahating oras.. patuloy na bumububos ang ulan at lumalakas na rin ang ihip ng hangin. Paonti na rin ng paonti ang dumadaang mga sasakyan at mga nakapayong na taong naglalakad.

"Bakit ba kasi di ako nagdadala ng payong." Paghihimutok ni Ally sa sarili.

Kalahating oras pa ang lumipas at tila walang pag asang tumila ang ulan, tulad na rin ng walang pag asang may sasagot pa sa kanya.

Sinubukan niya..

"Ikaw pala Ally. Wala siya eh." Sagot ng babae sa kabilang linya.

"Sige po Tita, pasabi na lang tumawag ako."

"Sige. Sasabihin ko na lang pagnakauwi na siya."

"Thanks po. Bye, Tita."

"Sige. Bye."

Naglakad si Ally pauwi. Nakapatong ang bag sa ulo at nagpapanggap na inaalintana ang pagbuhos ng ulan, na pinroprotektahan niya ang sarili sa malamig na katotohanan.

I Don'ts.

Saying "I do" is a big job.

It does not stop there. There is no period after saying it.

Sometimes, it can even be "I don't", like,

 "I don't mind if your favorite dish is something I don't cook.

Throwback

I always catch myself scrolling and stealing glances at your world.

It helps me to convince myself that we're over and that you are not good for me. It makes me somehow feel better and healed.

Then the next day or so, I will see myself scrolling again.

I Exist...ted

I saw you walking, head bow down.

Bad day? Or gravity is too strong?

I said hello soon as I thought you're near enough to hear me.

But I guess that you are too consumed to even notice.

I saw you sitting at the field, all alone and your eyes are closed.

Wrong side of the bed? Or nightmares are just crazy?

I waved my hand soon as I believe you open your gaze and see me.

Why, I guess it's just too crowded, too many faces for me to assume.

I saw you staring at the sky, tears flowing down your cheeks.

Sad movie? Or the world is just so mean?

I try to reach out to tap your shoulder soon as I am near you.

Such in a hurry maybe as you suddenly stroll away.

I saw you holding a flower, you drop it on the ground.

Atlast a refreshing sight!

I look down at the flowers and now I need not to ask.

Amidst all my inkling, my name is written on the grave's mask.